Χέιζ-Ντέιβις: Η φιλανθρωπική βραδιά, η μητέρα του και ο Ομπράντοβιτς

O Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις μίλησε στο «Gazzetta» για την φιλανθρωπική βραδιά στην οποία παρευρέθηκε.

Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η παρουσία του δεν περιορίζεται μόνο στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ο Αμερικανός άσος του Παναθηναϊκού διοργάνωσε το βράδυ της Τρίτης (06/10) μία ξεχωριστή φιλανθρωπική εκδήλωση με σκοπό τη στήριξη της ΕΛΕΠΑΠ και των παιδιών με αναπηρία.

Ο άσος του «τριφυλλιού» μίλησε μάλιστα για πρώτη φορά στα ελληνικά, κερδίζοντας το χειροκρότημα των παρευρισκόμενων, ενώ αναφέρθηκε στην αξία της προσφοράς και στη σημασία του να αξιοποιεί κανείς τις ευκαιρίες που του δίνει ο αθλητισμός για να βοηθά τους συνανθρώπους του.

Ο Χέιζ-Ντέιβις μίλησε για τη μητέρα του, τον Μοχάμεντ Άλι και τον Κόμπι Μπράιαντ, εξηγώντας τον τρόπο με τον οποίο έχουν επηρεάσει τη φιλοσοφία του και τη στάση του απέναντι στη ζωή. Παράλληλα, στάθηκε και στα χρήματα που του έχει προσφέρει το μπάσκετ, υπογραμμίζοντας πως για εκείνον μεγαλύτερη σημασία έχει να μπορεί να τα χρησιμοποιεί για έναν καλό σκοπό.

Ο Αμερικανός φόργουορντ δέχθηκε, μεταξύ άλλων, και ερώτηση για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, κάνοντας ειδική αναφορά στον προπονητή του Παναθηναϊκού και στις... φωνές του, σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βραδιάς.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του στο Gazzetta:

Συνήθως σου αρέσει να μιλάς για τα πάντα εκτός από το μπάσκετ. Είναι η ώρα να μιλήσουμε και για κάτι άλλο;

«Απόψε είχαμε μια υπέροχη εκδήλωση. Ήρθε πολύς κόσμος από πολλά διαφορετικά μέρη. Το μήνυμα που θέλησα να περάσω είναι πως, φυσικά, όλοι εδώ με γνωρίζουν από το μπάσκετ, όμως η μητέρα μου και ένα από τα είδωλά μου, ο Μοχάμεντ Άλι, μιλούσαν πάντα για τη σημασία του να προσφέρεις και να βοηθάς ανθρώπους που δεν είναι τόσο προνομιούχοι.

Στο μπάσκετ, επειδή εσείς οι τρελοί Έλληνες φίλαθλοι λατρεύετε να μου θυμίζετε πόσα χρήματα βγάζω, ένα μέρος όσων κάνω είναι να φροντίζω ώστε να χρησιμοποιώ τα χρήματά μου για να βοηθάω ανθρώπους που έχουν ανάγκη και η συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν ένας τρόπος για να το κάνουμε αυτό.

Η προσέλευση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Είμαι ευγνώμων όχι μόνο σε όλους όσοι ήρθαν, όπως και στους χορηγούς που βλέπετε εδώ, αλλά και σε όλους όσοι βοήθησαν, μίλησαν σε κάποιον για την εκδήλωση και συνέβαλαν με τον τρόπο τους. Απόψε καταφέραμε να κάνουμε πολύ καλό».

Είσαι ένας άνθρωπος που ταξιδεύει πολύ και έχει γνωρίσει πολύ διαφορετικούς πολιτισμούς. Πιστεύεις ότι αυτό σε παρακινεί ακόμη περισσότερο να κάνεις πράγματα σαν κι αυτό;

«Αυτό που με κινητοποιεί είναι όταν ταξιδεύω κάπου και κάποιος μου λέει: "Η αναμονή στην ουρά είναι περίπου μία ώρα". Και τότε του λέω: "Αν σου δώσω 100 ευρώ, μπορώ να παρακάμψω την ουρά;" και μου απαντάει: "Φυσικά".

Και το θυμάμαι αυτό όταν πρέπει να κάνω αερόβια και φυσική κατάσταση το καλοκαίρι και δεν θέλω να κάνω ποδήλατο για 45 λεπτά, επειδή είναι πολύ δύσκολο. Τότε το σκέφτομαι. Επίσης σκέφτομαι ότι, στην πραγματικότητα, το να παίζω μπάσκετ δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Για άλλη μία φορά, μπορεί να έχω ενοχλήσει κάποιους με αυτό που λέω, αλλά το υποστηρίζω. Είναι ένα παιδικό παιχνίδι και πληρώνομαι πολλά χρήματα για να το κάνω. Πολλοί άνθρωποι περνούν πραγματικά πολύ δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τους. Η δική μου δουλειά είναι να μου φωνάζει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς για δύο ώρες φέτος και μετά να πηγαίνω σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.

Γι' αυτό τα έχω όλα αυτά στο μυαλό μου όταν κάνω πράγματα σαν το σημερινό. Βρίσκομαι σε μια πολύ προνομιακή θέση. Η ζωή μου είναι πολύ εύκολη. Και αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους προσπαθώ να διασφαλίζω ότι δεν θεωρώ δεδομένη τη θέση στην οποία βρίσκομαι».

Νάιτζελ, ποιο ήταν το τραγούδι που ζήτησες να παίξει στο τέλος η πιανίστρια; Και γιατί είναι ίσως τόσο ξεχωριστό για σένα;

«Το αγαπημένο μου κομμάτι από όσα έπαιξε είναι του Σοπέν, ο οποίος είναι ένας από τους αγαπημένους της συνθέτες. Είναι το Nocturne No. 9, το αγαπημένο μου κομμάτι. Αν έπρεπε να ακούω μόνο ένα τραγούδι για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα επέλεγα αυτό.

Έπειτα έπαιξε τη Moonlight Sonata. Για τα γενέθλια της μητέρας μου, έμαθα το κομμάτι απ' έξω και της το έπαιξα. Δεν ξέρω να παίζω πιάνο ούτε να διαβάζω μουσική, αλλά ήταν κάτι που είχα δει να κάνει ο Κόμπι. Το είχε κάνει για τη σύζυγό του, είχε μάθει το κομμάτι απ' έξω. Οπότε πήρα έμπνευση από εκείνον. Έκπληξη, έκπληξη».