Χουάντσο για όλα: Η οικογένειά του, το μπάσκετ και η ζωή του

Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ έδωσε μεγάλη συνέντευξη στο «Athletiko» στην οποία αναφέρθηκε στην ζωή του, την καριέρα του στο μπάσκετ, την οικογένειά του, και άλλα προσωπικά του ζητήματα.

Για το πώς νιώθει αυτή την στιγμή:

«Αυτή τη στιγμή είμαι λίγο κουρασμένος, για να είμαι ειλικρινής, με όλη αυτή τη Media Day. Αλλά γενικότερα, νιώθω καλά. Νιώθω ότι προετοιμάζομαι για αυτή τη σεζόν. Θα είναι μια πολύ έντονη σεζόν, όπως κάθε σεζόν στον Παναθηναϊκό. Αλλά νιώθω ότι προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι ξεχωριστό. Και αυτό θα πάρει χρόνο. Θα γίνει βήμα-βήμα, τούβλο-τούβλο. Αλλά είμαι έτοιμος για αυτή την πρόκληση. Είμαι μέσα σε αυτό. Είμαι πραγματικά πολύ motivated».

Για το ποιος είναι σαν άνθρωπος:

«Ακόμα προσπαθώ να το ανακαλύψω. Νιώθω ότι είναι δύσκολη ερώτηση, το να σε ρωτάνε ποιος είσαι. Δεν ξέρω αν πραγματικά ξέρεις ποιος είσαι. Νομίζω ότι είναι δύσκολη ερώτηση. Και αλλάζουμε κάθε χρόνο. Όταν λένε «όχι, είσαι πάντα ο ίδιος», όχι, όχι (δεν είναι έτσι) αλλάζεις συνέχεια. Κάθε χρόνο αλλάζεις. Αλλά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω, όπως ρώτησες, ποιος είμαι. Δεν το έχω βρει ακόμα. Προσπαθώ να καταλάβω ποιος είμαι, ποια είναι τα πράγματα που με χαρακτηρίζουν. Αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος που αγαπάει πολύ το μπάσκετ. Είμαι ακόμα ερωτευμένος με το μπάσκετ από την πρώτη μέρα. Και μου αρέσει να βρίσκομαι με τους καλούς μου φίλους, τους ανθρώπους μου και την οικογένειά μου. Αυτό ξέρω. Κατά τα άλλα, ακόμα προσπαθώ να το ανακαλύψω».

Για το αν έχει ανακαλύψει κάτι για τον εαυτό του που τον εξέπληξε:

«Όχι, όχι πραγματικά. Είχα ένα υπέροχο καλοκαίρι, πέρασα πολύ ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου. Πραγματικά, ήμουν πολύ μακριά από όλα τα υπόλοιπα. Γιατί όταν παίζουμε μέσα στη σεζόν, υπάρχει πολύς θόρυβος, πολλές καταστάσεις. Και χρειάζεσαι αυτόν τον χρόνο λίγο έξω από τον ρόλο του μπασκετμπολίστα, για να δεις ποιος είσαι. Να προσπαθήσεις να χτίσεις τον άνθρωπο. Και πέρασα πραγματικά πολύ ποιοτικό χρόνο το καλοκαίρι. Αλλά στην ερώτησή σου, δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν ανακάλυψα κάτι που πραγματικά με εξέπληξε τελικά, όπως την τελευταία φορά».

Για το ότι «Hustle» θα έπρεπε να είναι ο τίτλος της ζωής του Χουάντσο:

«Είναι. Είναι σίγουρα Hustle. Είμαι σαν το τρενάκι του λούνα παρκ (roller coaster). Eτσι είναι όλη μου η ζωή. Από τότε που ήμουν 15, έχω κάνει δύο επεμβάσεις στο γόνατο.  Νομίζεις ότι όλα σου τα όνειρα δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν. Είναι δύσκολες στιγμές. Και τότε αρχίζεις να αναρωτιέσαι ποιος είσαι, ποιος πραγματικά θέλεις να γίνεις, με ποιον θέλεις να μοιάσεις. Έτσι αρχίζεις να διαμορφώνεις τον χαρακτήρα σου, νομίζω. Όταν συμβαίνουν όλα αυτά, τότε γεννιέται ο άνθρωπος και μαθαίνει. Και, για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει. Μου αρέσουν ακόμα και οι άσχημες στιγμές. Έτσι χτίζεται ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Το πώς δεν τα παρατάς ποτέ. Και μου αρέσει». 

Για τις αξίες του:

«Οι αξίες μου, νομίζω, είναι αυτές που μου δίδαξαν οι γονείς μου. Μου έμαθαν, νομίζω, ότι η πρώτη αξία που ήθελα να έχω και κάθε μέρα προσπαθώ να την εφαρμόζω είναι ο σεβασμός. Να σέβεσαι τους πάντες. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται. Ναι, ο σεβασμός. Νομίζω ότι ο σεβασμός είναι μία από τις σημαντικότερες αξίες που μου έμαθαν οι γονείς μου. Και μου έμαθαν πολλά πράγματα μέσα από το παράδειγμα τους. Μπορεί να μη μου το έλεγαν, αλλά μου το έδειχναν. Έβλεπα πώς φέρονται οι γονείς μου στους ανθρώπους. Έβλεπα πώς φέρεται η μητέρα μου στους ανθρώπους.

Έβλεπα πώς τους προστατεύουν. Και δεν είναι πάντα όλα καλά και εύκολα. Μερικές φορές θυμώνουν και βάζουν περιορισμούς. Κι αυτό είναι μια αξία. Να βάζεις περιορισμούς και όταν μπορείς... Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Βλέπω πώς φέρονται στους ανθρώπους, πώς αφήνουν ανθρώπους να μπουν στη ζωή τους και πώς δεν αφήνουν κάποιους άλλους να μπουν. Και ένα πράγμα που έχει ο πατέρας μου, μία από τις καλύτερές του αξίες, είναι ότι από την πρώτη στιγμή που γνωρίζει κάποιον, καταλαβαίνει αν είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Και δεν πέφτει ποτέ έξω. Του λέω "μπαμπά, είναι φίλος μου" και μου λέει "μπλα, μπλα, δεν μου αρέσει". "Γιατί, μπαμπά; Είναι φίλος μου". Και στο τέλος αποδεικνύεται ότι είχε δίκιο. ΅Εχει αυτό το... Ένστικτο».

Γιατί κάνει όσα κάνει:

«Για μένα, αυτά τα πράγματα, για να είμαι ειλικρινής, με κάνουν χαρούμενο. Με κάνει χαρούμενο να βοηθάω. Δεν ξέρω αν καλύπτω κάποιο κενό, όπως λες. Προσπαθώ να είμαι πραγματικά χαρούμενος με αυτά που έχω. Δεν προσπαθώ συνέχεια να κυνηγάω κάτι περισσότερο. Είμαι πραγματικά χαρούμενος. Οι άνθρωποι που δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι με αυτά που έχουν, ακόμα κι αν έχουν τα πάντα, δεν μπορούν να είναι ευτυχισμένοι γιατί θέλουν όλο και περισσότερα. Και αυτό στα ισπανικά λέγεται “avaricia” (απληστία)». Δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος με τίποτα. Οπότε, ναι. Να είσαι ευχαριστημένος με το ποιος είσαι και με αυτά που έχεις». 

Για όταν τον έκοψε η Ρεάλ Μαδρίτης:

«Καλή ερώτηση. Ήταν μία από τις χειρότερες μέρες της παιδικής μου ηλικίας. Ήταν η χειρότερη. Γιατί το να σε διώχνουν... Ξέρεις τι ήταν ακόμα χειρότερο; Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Πιθανότατα δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν. Αλλά ξέρεις ποιο ήταν το χειρότερο; Ίσως γελάσει ο αδερφός μου. Ο αδερφός μου ήταν ακόμα στην ομάδα. Τον είχαν κρατήσει. Ήταν κάτι σαν "ουάου, εμένα με έκοψαν και ο αδερφός μου είναι ακόμα εκεί". Ήταν η πρώτη φορά που απέτυχα. Η πρώτη φορά που σκέφτηκα "δεν είσαι αρκετά καλός". Και για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν αρκετά καλός τότε. Δεν είχα ακόμα αναπτυχθεί. Ήμουν λίγο παχουλός.

Οπότε η μητέρα μου πραγματικά με προστάτεψε σε εκείνη τη συνάντηση. Ήμουν μαζί της. Καθόμασταν μαζί όταν είχαμε αυτή τη συνάντηση. Και θυμάμαι ότι πίστευα πως θα μου έλεγαν "συνεχίζεις, σε εμπιστευόμαστε". Καθίσαμε. "Τώρα συνεχίζουμε με τον Μπίλι. Αλλά, Χουάντσο, δεν βρήκαμε το μέλλον του. Δεν τον εμπιστευόμαστε πραγματικά. Μπορούμε να τον στείλουμε δανεικό". Ήμουν 15 χρονών.

"Τι εννοείτε δανεικό;"  (είπε η μητέρα μου) "Μπορούμε να τον στείλουμε σε αυτή την ομάδα". Και η μητέρα μου σηκώθηκε. Είπε "Δεν ξέρω τι σημαίνει δανεικός. Αν δεν τον θέλετε, φεύγουμε από εδώ. Δεν θέλουμε να ανήκουμε κάπου όπου δεν μας θέλουν... Δεν θέλουμε να ανήκουμε κάπου όπου δεν νιώθεις ότι σε αγαπούν". Και η μητέρα μου είπε: “Χουάντσο πάρε τα πράγματα του και φύγαμε”.

Και αυτό ήταν... Έκλαιγα σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι. Έκλαιγα και στο σπίτι. Ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα την αποτυχία.

Και όπως με ρωτάς, τι θα έλεγες σε εκείνο το παιδί; Θα του έλεγα να εμπιστευτεί τη διαδικασία. Αλλά αυτό με έκανε να δουλέψω και να αποφασίσω ακόμα περισσότερο. Δούλευα ασταμάτητα, μέχρι να τα καταφέρω. Αλλά ναι, ήταν μια δύσκολη στιγμή». 

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την μεγάλη συνέντευξη του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ αποκλειστικά στο «Athletiko».