Γκριγκόνις για Αταμάν: «Βρες μου έστω έναν που έχει σχέση μαζί του»

Ο Μάριους Γκριγκόνις άφησε σαφείς «αιχμές» για την συνεργασία του με τον Εργκίν Αταμάν, τονίζοντας πως κανένας παίκτης δεν έχει σχέσεις μαζί του.

Αποσπάσματα από τα όσα ανέφερε στην ιστοσελίδα της Ζαλγκίρις:

Τέσσερις σεζόν στον Παναθηναϊκό. Δεν μπορούν πολλοί ντόπιοι παίκτες υψηλού επιπέδου να πουν ότι πέρασαν τόσα χρόνια στην ομάδα. Πώς θα περιέγραφες τη θητεία σου εκεί με μία φράση;

«Η πρώτη χρονιά ήταν ενδιαφέρουσα. Είναι εύκολο να μιλάς γι’ αυτήν με τη σημερινή οπτική. Τότε, βέβαια, τα πράγματα ήταν δύσκολα. Όλοι στα αποδυτήρια τσακώνονταν, έβριζαν ο ένας τον άλλον. Ο προπονητής έθετε παίκτες εκτός ομάδας. Οι οπαδοί μας μάς έβριζαν. Μας έφτυναν. Περπατούσες στον δρόμο και ο κόσμος σού έλεγε διάφορα».

Και την επόμενη χρονιά, σε σήκωναν στα χέρια επειδή είχαμε κατακτήσει την Εuroleague. Λέμε ότι στο Κάουνας υπάρχει φανατισμός για τη Ζαλγκίρις, αλλά εκεί η κατάσταση ήταν σε εντελώς άλλο επίπεδο.

Όλη τους η αθλητική κουλτούρα είναι ποτισμένη με αυτό. Φυσικά, η τοπική αγορά είναι μεγαλύτερη και ο πληθυσμός περισσότερος. Είναι πραγματικά παθιασμένοι με αυτό. Δεν χρειάζονται καν μπίρα για να φτάσουν σε αυτό το σημείο, έτσι είναι από τη φύση τους».

Εκείνη η περίοδος ήταν μία από τις καλύτερες της καριέρας μου».

Έζησες μια εξαιρετική περίοδο, όταν ο Παναθηναϊκός δημιούργησε μια απόλυτη υπερομάδα μέσα σε ένα μόνο καλοκαίρι. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

«Υπήρξαν πολλοί τραυματισμοί στην αρχή της σεζόν. Θυμάμαι ότι οι Μήτογλου, Παπαπέτρου και Ερνανγκόμεθ ήταν εκτός δράσης. Κατέληξα να παίζω 35 λεπτά ανά αγώνα. Έτσι γίνονται τα πράγματα στον αθλητισμό: βάζεις τα πρώτα σου σουτ και όλοι σου λένε πόσο καλός είσαι. Μετά συνεχίζεις να παίζεις.

Στη συνέχεια ήρθε ο Ναν και μας ανέβασε επίπεδο. Έτσι δεθήκαμε ως ομάδα, χωρίς κανόνες, χωρίς τίποτα συγκεκριμένο. Απλώς προέκυψε έτσι.

Θυμάμαι που πήγαμε στο Final Four και ήμασταν πεπεισμένοι ότι θα κερδίζαμε. Ακόμα και όταν χάναμε με 15 πόντους από τη Μαδρίτη στον τελικό, όλοι ήταν σίγουροι ότι θα νικούσαμε.

Γι' αυτό λέω ότι, εξαιτίας εκείνης της στιγμής, δεν μετανιώνεις που τραυματίστηκες ή που δεν έπαιζες. Αποζημιώνει για όλα».

Ανέπτυξες κάποια σχέση με τον Εργκίν Αταμάν;

«Θα ήθελα να μου βρεις έστω και έναν παίκτη που να έχει σχέση μαζί του. Κρατάει εντελώς αποστάσεις από τους παίκτες. Αυτή είναι η στάση που επιλέγει να τηρεί. Δεν υπάρχει καμία απολύτως επικοινωνία».

Την περασμένη σεζόν, έπαιζες μόνο περίπου πέντε λεπτά ανά αγώνα στην Εuroleague. Πώς αντέδρασες σε αυτή την κατάσταση; Προσπάθησες να μιλήσεις με κάποιον μέσα στην ομάδα για τον ρόλο σου;

«Να μιλήσω με ποιον; Όχι. Δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα με τον Αταμάν.

Είσαι εκεί και απλώς σκέφτεσαι ότι θα βοηθήσεις στην προπόνηση. Θα βοηθήσεις στο εγχώριο πρωτάθλημα. Όταν σε χρειαστούν, θα σε καλέσουν.

Υπήρχαν στιγμές που οδηγούσες για να επιστρέψεις σπίτι μετά την προπόνηση και δεχόσουν ένα τηλεφώνημα: "Έλα στο αεροδρόμιο. Πρέπει να πετάξεις για τον αγώνα".

Ή έφτανες στα αποδυτήρια και, 25 λεπτά πριν από το παιχνίδι, σου έφερναν τη στολή και σου έλεγαν ότι σε χρειάζονταν. Υπήρχαν τέτοιες καταστάσεις.

Δεν νομίζω ότι θα συμβεί κάτι παρόμοιο με τον Ζέλικο. Υπήρχαν πολλά οργανωτικά ζητήματα εκείνης της φύσης. Το έβλεπα ως εξής: "Είμαι εδώ και θα προσπαθήσω να κάνω τη δουλειά μου".

Το συμβόλαιό μου ορίζει ότι πρέπει να βοηθώ την ομάδα. Φυσικά, παραπονέθηκα αρκετές φορές και εξέφρασα την άποψή μου, αλλά όποτε χρειαζόταν, ήμουν έτοιμος».