Μπετσίροβιτς: Τι είπε για Παναθηναϊκό, Αταμάν, Γιαννακόπουλο και Ζοτς
«Αυτό που θεωρώ προτεραιότητα και πρωταρχικό στοιχείο κάθε συλλόγου, ή των ομάδων στις οποίες εργάστηκα, είναι να δίνεις αυτή την ταυτότητα. Ο σύλλογος είναι πάνω από όλα και οι παίκτες που έρχονται πρέπει να τρέφουν σεβασμό για το κλαμπ. Κι αυτό είναι κάτι που είναι πολύ δύσκολο να το ξαναφτιάξεις αμέσως. Ευτυχώς αυτό πέτυχε στον Παναθηναϊκό, γιατί πετύχαμε με τους παίκτες που φέραμε, οι οποίοι είχαν μέσα τους αυτή τη νοοτροπία νικητή. Σήμερα, όταν στο μπάσκετ έχεις, για παράδειγμα, πολλούς ξένους στην ομάδα και οι ντόπιοι παίκτες είναι μειοψηφία, είναι πολύ δύσκολο να μεταδώσεις αυτή τη νοοτροπία σε όλους. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να ευστοχήσεις στις επιλογές των ξένων, ώστε αυτοί που έρχονται να νιώσουν αυτό το αίσθημα του "ανήκειν", είτε προς τους φιλάθλους, είτε προς τον πρόεδρο, τον προπονητή ή τον GM. Αρκεί να υπάρχει».
Για κατάκτηση της Euroleague, τόσο ως παίκτης το 2007 όσο και ως μέλος του front office του Παναθηναϊκού 17 χρόνια αργότερα:
«Ξεχωρίζω αυτή ως παίκτης, διότι απλά ήταν το όνειρό μου από 7 χρονών. Ειδικά με τα δικά μου προβλήματα υγείας, όπου μου είχαν πει χίλια δυο πράγματα, ότι δεν θα μπορέσω να κάνω ορισμένα πράγματα, το να φτάσω σε αυτό το επίπεδο και να γίνω πρωταθλητής Ευρώπης ήταν πραγματικά φανταστικό. Από την άλλη πλευρά, και αυτή από το γραφείο έχει τη δική της γοητεία, γιατί όλα όσα έμαθα με τα χρόνια, με καλούς προπονητές και ανθρώπους που δούλευαν στους συλλόγους, κατάφερα να τα μεταφέρω στην ομάδα μας στον Παναθηναϊκό. Και η συνεργασία με τον Εργκίν ήταν επίσης φανταστική, κάτι που φάνηκε τελικά και στα αποτελέσματα. Επομένως και ο δεύτερος τίτλος είναι εξαιρετικά γλυκός, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά στο συναίσθημα: αλλιώς το ζεις ως παίκτης στο παρκέ και αλλιώς από το γραφείο».
Για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο:
«Εξαιρετικά σημαντικός. Τι να πει κανείς για τον Δημήτρη που δεν έχει ήδη ειπωθεί, γραφτεί, βιντεοσκοπηθεί ή ερωτηθεί; Αλλά αυτό που θεωρώ πιο σημαντικό σε εκείνον είναι ότι αντιδρά πάντα με το συναίσθημα, τόσο στα καλά όσο και στα άσχημα. Και απλά, αν καταφέρεις σε εκείνες τις στιγμές να παραμερίσεις το γεγονός ότι μπορεί να είναι απλά η παρόρμηση της στιγμής, τότε, όταν σβήνουν τα φώτα και οι κάμερες, πρόκειται για έναν εξαιρετικά έξυπνο άνθρωπο που βοήθησε πάρα πολύ τον καθένα μας και ήταν πάντα εκεί για όποιον τον είχε ανάγκη. Έτσι, εγώ μόνο καλά λόγια έχω να πω για τον Δημήτρη, παρόλο που οι δρόμοι μας χώρισαν. Στο τέλος, θεωρώ ότι κι εκείνος είναι ενήμερος για το τι επιτεύχθηκε και με ποιον τρόπο, αλλά έτσι είναι στο σπορ: αργά ή γρήγορα όλοι χωρίζουμε».
Για τον Εργκίν Άταμαν:
«Ορισμένοι παίκτες πρέπει να καθοδηγούνται και αποδίδουν μόνο όταν καθοδηγούνται, ενώ άλλοι χρειάζονται απόλυτη ελευθερία. Γι' αυτό το λόγο το σκεπτικό του Εργκίν Αταμάν και του Ζέλικο Ομπράντοβιτς... πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές ομάδες και δύο εντελώς διαφορετικές σχολές μπάσκετ. Δεν είναι τόσο απλό, δεν βάζεις απλά αυτόν τον προπονητή και φέρνεις ό,τι παίκτη υπάρχει αλλά πρέπει, τουλάχιστον έτσι λειτουργώ εγώ, να δεις ποιοι παίκτες ταιριάζουν στο σύστημα και κυρίως στη νοοτροπία του προπονητή. Δεν είναι εύκολος, αλλά η ομορφιά αυτής της δουλειάς και της συνεργασίας είναι ακριβώς το ότι για όλα χρειάζεται χρόνος. Χρόνος ώστε η γνώμη μου να γίνει σεβαστή όσο και η δική του. Στο τέλος, δεν έχει σημασία ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο, αλλά ο κοινός στόχος και η πορεία, που για όλους μας είναι η νίκη. Και αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο στον Εργκίν είναι η δύναμή του, ο χαρακτήρας του ή αν θέλετε η αυτοπεποίθησή του σε ένα ορισμένο επίπεδο, αλλά κάθε φορά που έκανε λάθος ή κάποιος του έκανε μια υπόδειξη, αργότερα το παραδεχόταν και έλεγε: "Είχες δίκιο" ή "Ήταν σωστή η σκέψη σου". Παρόλο που εμείς μπορεί να είχαμε αποφασίσει διαφορετικά. Στο τέλος, ο προπονητής είναι πάντα αυτός που παίρνει την τελική απόφαση για το τι θα συμβεί στο παρκέ. Πιστεύω ότι εκεί δείχνει το μεγαλείο του και οι παίκτες το καταλαβαίνουν αυτό, όσο κι αν πάνω στην ένταση του αγώνα υπάρχει εκνευρισμός ή επίδειξη αυθεντίας. Όταν είμαστε όλοι ήρεμοι, ο Εργκίν είναι τόσο μεγάλος που τα αναγνωρίζει όλα αυτά».
Για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς:
«Πιστεύω ότι για όλους μας ήταν ένα μεγάλο σοκ η αποχώρησή του από την Παρτιζάν. Όχι μόνο ο χωρισμός αυτός καθ' αυτός, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έγιναν όλα. Θέλω να πιστεύω ότι εκείνη τη στιγμή για το ευρωπαϊκό μπάσκετ ήταν μια πραγματική βόμβα, όπου θεωρώ πως σπάνια έχουμε δει να διχάζονται έτσι οι πλευρές μέσα σε έναν σύλλογο, διότι στο τέλος, όπως λέω πάντα, ο σύλλογος είναι πάνω από όλα. Ο σύλλογος είναι θεσμός που θα υπάρχει πριν και μετά από παίκτες, προπονητές και παράγοντες. Ήταν πραγματικά ενδιαφέρον να το βλέπεις από έξω. Τώρα, το πώς θα σχολιάσει κανείς την έλευσή του ή την κατάσταση στον Παναθηναϊκό, ο χρόνος θα δείξει. Σίγουρα υπάρχει μεγάλη ευφορία τώρα και όλοι είναι χαρούμενοι που ο Ζέλικο επέστρεψε στην Αθήνα, αλλά και πάλι πρόκειται για μια νέα πρόκληση, μια νέα Euroleague είναι μπροστά μας, οπότε μόνο ο χρόνος θα δείξει αν έκαναν σωστή κίνηση ή όχι».
Για τον νέο Παναθηναϊκό:
«Θεωρώ ότι η ομάδα είναι Dream Team. Δηλαδή, σε κάθε θέση έχουν τουλάχιστον δύο, αν όχι τρεις παίκτες υψηλότατου επιπέδου. Είναι πάντα καλό να έχεις βάθος, αλλά όλοι γνωρίζουμε στο σπορ ότι δεν είναι πάντα εύκολο να είναι όλοι δυσαρεστημένοι ή ικανοποιημένοι με τον ίδιο στόχο και να παλεύουν απλά για την κατάκτηση του τίτλου. Αν μπορεί κάποιος να το διαχειριστεί αυτό, αυτός είναι πιθανότατα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που έχει βρεθεί ξανά σε ανάλογες καταστάσεις, έχει καθοδηγήσει παρόμοιες ομάδες κι έχει την εμπειρία και τη γνώση. Ωστόσο, θεωρώ ότι η φετινή Euroleague θα είναι εξαιρετικά δύσκολη και ανταγωνιστική και ακόμη και αυτός ο Παναθηναϊκός, που είναι μια υπερομάδα, θα αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις στη σεζόν για να δικαιολογήσει τις επενδύσεις που έγιναν».
.jpg)
.jpg)
