Άλλαξε τους 9 από τους 11, κράτησε τον αρχηγό και έριξε μέσα τον… «μάγο»

Το «Τριφύλλι» έκανε τη δουλειά απέναντι στην Κηφισιά σε ένα παιχνίδι που για μεγάλο διάστημα έμοιαζε περισσότερο με φιλικό, παρά με επίσημη αναμέτρηση.

Ο Τζέικομπ Νίστρουπ άλλαξε τα 9 από τα 11 πρόσωπα της ενδεκάδας, όμως δύο επιλογές του μόνο τυχαίες δεν ήταν: Ινιάκι Πένια κάτω από τα δοκάρια και Στέφαν Ντε Φράι στο κέντρο της άμυνας.

Ο Δανός ήθελε να δώσει χρόνο, ανάσες και ευκαιρίες σε αρκετούς ποδοσφαιριστές του. Δεν ήθελε όμως να αφήσει τίποτα στην τύχη του.

Γι' αυτό και διατήρησε τον Πένια στην εστία. Για να υπάρχει η απαραίτητη ασφάλεια πίσω, ώστε ένα λάθος, μια στημένη φάση ή ένα τυχαίο περιστατικό να μη βάλει την ομάδα σε περιπέτειες.

Η επιλογή όμως που λέει ακόμη περισσότερα ήταν αυτή του Στέφαν Ντε Φράι.

Όταν αλλάζεις εννέα παίκτες από την προηγούμενη ενδεκάδα, κάπου χρειάζεσαι έναν άνθρωπο να κρατάει τα πάντα ενωμένα. Έναν ποδοσφαιριστή που θα μιλήσει, θα καθοδηγήσει, θα τοποθετήσει τους υπόλοιπους και θα δώσει ηρεμία σε μια ομάδα με πολλά διαφορετικά πρόσωπα.

Και ποιος καλύτερος από τον αρχηγό;

Ο Ντε Φράι είναι πραγματικά πολυτέλεια για τον Παναθηναϊκό. Έμπειρος, δυνατός, έξυπνος, πάντα σωστά τοποθετημένος και με μια ηρεμία που μεταδίδεται και στους γύρω του. Δεν χρειάζεται να κάνει το εντυπωσιακό για να ξεχωρίσει. Αρκεί να παρατηρήσεις πόσο πιο εύκολο κάνει το παιχνίδι για τους συμπαίκτες του.

Και κάπου εδώ αξίζει να ειπωθεί και κάτι ακόμη: πόσο τυχεροί είναι οι νεότεροι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού που έχουν τη δυνατότητα να αγωνίζονται δίπλα σε έναν τέτοιο παίκτη. Δεν είναι μόνο όσα προσφέρει μέσα στα 90 λεπτά. Είναι αυτά που μπορείς να μάθεις βλέποντάς τον καθημερινά.

Το ίδιο το παιχνίδι, πάντως, δεν διεκδικούσε δάφνες ποιότητας. Ο Παναθηναϊκός είχε πολλά νέα πρόσωπα μαζί στο γήπεδο, δεν είχε ιδιαίτερο ρυθμό και για μεγάλα διαστήματα η αναμέτρηση κυλούσε χωρίς ένταση. Έμοιαζε με ένα παιχνίδι που οι «πράσινοι» ήθελαν απλώς να διαχειριστούν σωστά, χωρίς να ξοδέψουν περισσότερη ενέργεια από όση χρειαζόταν.

Μέχρι που μπήκε στο γήπεδο ο Αζεντίν Ουναΐ.

Και ξαφνικά ένα ματς που έμοιαζε να πηγαίνει με το χειρόφρενο απέκτησε έναν ποδοσφαιριστή που μπορεί να αλλάξει τα πάντα με μία επαφή.

Ο Μαροκινός δεν χρειάστηκε πολλά. Μια πάσα που ανοίγει την αντίπαλη άμυνα, μια φάση που καταλήγει στο πέναλτι και ο ίδιος αναλαμβάνει την εκτέλεση για να δώσει στον Παναθηναϊκό αυτό που έψαχνε.

Και μετά ήρθε η στιγμή της καθαρής ποιότητας.

Μπάλα στα πόδια, λίγο χώρο και ένα υπέροχο τελείωμα στο απέναντι «παραθυράκι» για το 0-2. Από εκείνες τις φάσεις που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη ανάλυση. Τις βλέπεις και καταλαβαίνεις τη διαφορά που μπορεί να κάνει ένας ποδοσφαιριστής τέτοιου επιπέδου.

Αυτό ήταν, τελικά, ολόκληρο το παιχνίδι του Παναθηναϊκού μέσα σε δύο πρόσωπα.

Ντε Φράι για να μη στραβώσει τίποτα και Ουναΐ για να το τελειώσει.

Ο ένας αντιπροσωπεύει την εμπειρία, την ασφάλεια και την προσωπικότητα που χρειάζεται μια ομάδα όταν αλλάζουν σχεδόν τα πάντα γύρω του. Ο άλλος αυτή την ποιότητα που μπορεί να μετατρέψει ένα ματς χαμηλού ρυθμού σε προσωπική παράσταση μέσα σε λίγα λεπτά.

Και ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κέρδος για τον Νίστρουπ. Ότι πλέον μπορεί να αλλάζει εννέα πρόσωπα, να δίνει ευκαιρίες και ανάσες, αλλά να έχει ταυτόχρονα στον πάγκο έναν Ουναΐ που μπορεί να μπει και να αλλάξει ολόκληρη την ιστορία του αγώνα.

Αυτό λέγεται βάθος και κυρίως αυτό λέγεται ποιότητα.