Aπό την κόλαση...στον παράδεισο!
Ο "Εξάστερος" γράφει για έναν Παναθηναϊκό που του πήρε 26 λεπτά για να μπει στο παιχνίδι αλλά όταν το έκανε ήταν ασταμάτητος.Τελικά μήπως κόλαση και παράδεισος στο μπάσκετ δεν απέχουν τόσο πολύ ;
Πόσες φορές ακούς τους προπονητές να το λένε. Οι νίκες έρχονται μέσα από την άμυνα. Δε μπορώ να θυμηθώ προπονητή του Παναθηναϊκού που να μη το λέει. Από τον Ομπράντοβιτς μέχρι τον Ιβάνοβιτς. Ναι, οι "πράσινοι" εδώ και πολλά χρόνια τηρούν αυτό το "μότο" κάτι που τους έχει δώσει 6 ευρωπαϊκά τρόπαια και δεν υπάρχει από τα φετινά ιδανικότερο ματς για να μας το επιβεβαιώσει από αυτό με την Άλμπα. Εκεί όπου το "τριφύλλι" ήταν εκτός παιχνιδιού για περίπου 26 λεπτά,με ένα μεγάλο "black out" στην επίθεση και στον έλεγχο των ριμπάουντ. Ο προβληματισμός είναι φυσικό επακόλουθο όμως αυτό που μετράει τη δεδομένη στιγμή είναι το σημαντικό αυτό «διπλό» που αντί να μας βάλει σε περιπέτειες, μας δίνει την ευχέρεια να παλέψουμε ακόμα και για το πλεονέκτημα έδρας στη φάση των "8". Όσο και αν αυτή η ομάδα αμφισβητήθηκε και αμφισβητείται, το χρέος της το κάνει πάντα, όποιες και αν είναι οι συγκυρίες. Προσωπική άποψη : κάτι καλό χτίζεται στο Ο.Α.Κ.Α. κι αυτό θα φανεί στα επόμενα χρόνια. Πάμε να δούμε αναλυτικά πώς τα πήγε ο Παναθηναϊκός σε συγκεκριμένες κατηγορίες του παιχνιδιού.
Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς είχε περιορισμένες επιλογές στην περιφέρεια εξαιτίας της απουσίας του Νίκου Παππά αλλά και του ανέτοιμου Σλότερ. Ο Αμερικανός αγωνίστηκε ελάχιστα και δε πρόλαβε να δώσει το επιθυμητό σκορ στο τριφύλλι με το μακρινό του σουτ, ενώ τα ντράιβ του Έλληνα γκαρντ ήταν ένα κομμάτι του παιχνιδιού που έλειψε πολύ.
Ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν εξαιρετικός αμυντικά από την αρχή του παιχνιδιού, δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση στο πρώτο ημίχρονο να ελέγξει τα ριμπάουντ ενώ οδηγήθηκε και σε πολλά άστοχα σουτ και "χαζά" λάθη. Η συγκομιδή 22 πόντων στα πρώτα 20 λεπτά του αγώνα "φωτογραφίζει" το άθλιο παιχνίδι των πρασίνων. Ένα παιχνίδι ιδιαίτερα προβληματικό, που επιβεβαίωνε για ακόμη μια φορά την ανεξήγητη δυσκολία στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Η Άλμπα δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει ιδιαίτερα εύστοχη κατά τη διάρκεια του μάτς, αλλά εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της στα ριμπάουντ και τις καταστάσεις -ένας εναντίον ενός- στις οποίες η ομάδα του Ντούσκο δεν είχε πολλές απαντήσεις με τους Ρέντινγκ και Ραντόσεβιτς να "τιμωρούν".
Με σκορ ημιχρόνου 29-22, οι "πράσινοι" ήξεραν ότι πρέπει να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό πολλά πράγματα στο παιχνίδι τους και το έκαναν.
Και επιστρέφουμε στο γνωστό "μότο", η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση. Ο Ιβάνοβιτς πλέον γνώριζε ότι επιθετικά η ομάδα του ήταν "λίγη" και κάπως έπρεπε να αρχίσει να σκοράρει. Ρίσκαρε πολύ παίζοντας ιδιαίτερα πιεστική άμυνα με παγίδες και τα κατάφερε. Τα πολλά, πάρα πολλά κλεψίματα του Παναθηναϊκού οδήγησαν σε εύκολα καλάθια στον αιφνιδιασμό και στην ανάκτηση ψυχολογίας. Η παρουσία του Νέλσον στην περιφέρεια ήταν καθοριστική και συγκλονιστική, με τον αθλητικό γκαρντ να δείχνει ξανά τις τρομακτικές ικανότητές του σε άμυνα, ντράιβ και στον έλεγχο και συντονισμό του παιχνιδιού. Ο Γκίστ έδωσε λύσεις, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν το σημείο αναφοράς στην επίθεση και ο Διαμαντίδης έβαλε τα κρίσιμα σουτ που οδήγησαν στην ανατροπή. Εκεί κρίθηκε το 50% του παιχνιδιού,στην άμυνα. Που κρίθηκε όμως το άλλο 50% ;
Μα φυσικά στα ριμπάουντ! Άλλη ομάδα οι πράσινοι στο δεύτερο μέρος αφού το στοιχείο που τους πήγε στην κόλαση τους επανέφερε στον παράδεισο. Φώτσης, Γκίστ και Μαυροκεφαλίδης δεν έλεγξαν απλώς τα αμυντικά ριμπάουντ αλλά πήραν και πάρα πολλά επιθετικά, δίνοντας διπλές επιθέσεις στο τριφύλλι κάτι που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του αγώνα. Ήταν μια πολύ περίεργη βραδιά στο Βερολίνο.
Ο Παναθηναϊκός ξέρει ότι έχει να βελτιώσει πολλά, ειδικά στα παιχνίδια μακριά από το Ο.Α.Κ.Α., όμως μέχρι στιγμής έχει παρουσιαστεί σοβαρός και έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Πιστεύω ότι τα "θεματάκια" θα λυθούν σύντομα. Λίγη υπομονή ακόμη για Λαβάλ, ο νέος σέντερ των "πρασίνων" θα δώσει πολλά. Το επόμενο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα είναι επίσης κομβικής σημασίας και δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα στο μυαλό όλων μας εκτός από τη νίκη. Στο Ο.Α.Κ.Α. όμως γίνεται να χάσουμε;
Πόσες φορές ακούς τους προπονητές να το λένε. Οι νίκες έρχονται μέσα από την άμυνα. Δε μπορώ να θυμηθώ προπονητή του Παναθηναϊκού που να μη το λέει. Από τον Ομπράντοβιτς μέχρι τον Ιβάνοβιτς. Ναι, οι "πράσινοι" εδώ και πολλά χρόνια τηρούν αυτό το "μότο" κάτι που τους έχει δώσει 6 ευρωπαϊκά τρόπαια και δεν υπάρχει από τα φετινά ιδανικότερο ματς για να μας το επιβεβαιώσει από αυτό με την Άλμπα. Εκεί όπου το "τριφύλλι" ήταν εκτός παιχνιδιού για περίπου 26 λεπτά,με ένα μεγάλο "black out" στην επίθεση και στον έλεγχο των ριμπάουντ. Ο προβληματισμός είναι φυσικό επακόλουθο όμως αυτό που μετράει τη δεδομένη στιγμή είναι το σημαντικό αυτό «διπλό» που αντί να μας βάλει σε περιπέτειες, μας δίνει την ευχέρεια να παλέψουμε ακόμα και για το πλεονέκτημα έδρας στη φάση των "8". Όσο και αν αυτή η ομάδα αμφισβητήθηκε και αμφισβητείται, το χρέος της το κάνει πάντα, όποιες και αν είναι οι συγκυρίες. Προσωπική άποψη : κάτι καλό χτίζεται στο Ο.Α.Κ.Α. κι αυτό θα φανεί στα επόμενα χρόνια. Πάμε να δούμε αναλυτικά πώς τα πήγε ο Παναθηναϊκός σε συγκεκριμένες κατηγορίες του παιχνιδιού.
Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς είχε περιορισμένες επιλογές στην περιφέρεια εξαιτίας της απουσίας του Νίκου Παππά αλλά και του ανέτοιμου Σλότερ. Ο Αμερικανός αγωνίστηκε ελάχιστα και δε πρόλαβε να δώσει το επιθυμητό σκορ στο τριφύλλι με το μακρινό του σουτ, ενώ τα ντράιβ του Έλληνα γκαρντ ήταν ένα κομμάτι του παιχνιδιού που έλειψε πολύ.
Ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν εξαιρετικός αμυντικά από την αρχή του παιχνιδιού, δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση στο πρώτο ημίχρονο να ελέγξει τα ριμπάουντ ενώ οδηγήθηκε και σε πολλά άστοχα σουτ και "χαζά" λάθη. Η συγκομιδή 22 πόντων στα πρώτα 20 λεπτά του αγώνα "φωτογραφίζει" το άθλιο παιχνίδι των πρασίνων. Ένα παιχνίδι ιδιαίτερα προβληματικό, που επιβεβαίωνε για ακόμη μια φορά την ανεξήγητη δυσκολία στα εκτός έδρας παιχνίδια.
Η Άλμπα δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει ιδιαίτερα εύστοχη κατά τη διάρκεια του μάτς, αλλά εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της στα ριμπάουντ και τις καταστάσεις -ένας εναντίον ενός- στις οποίες η ομάδα του Ντούσκο δεν είχε πολλές απαντήσεις με τους Ρέντινγκ και Ραντόσεβιτς να "τιμωρούν".
Με σκορ ημιχρόνου 29-22, οι "πράσινοι" ήξεραν ότι πρέπει να αλλάξουν σε μεγάλο βαθμό πολλά πράγματα στο παιχνίδι τους και το έκαναν.
Και επιστρέφουμε στο γνωστό "μότο", η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση. Ο Ιβάνοβιτς πλέον γνώριζε ότι επιθετικά η ομάδα του ήταν "λίγη" και κάπως έπρεπε να αρχίσει να σκοράρει. Ρίσκαρε πολύ παίζοντας ιδιαίτερα πιεστική άμυνα με παγίδες και τα κατάφερε. Τα πολλά, πάρα πολλά κλεψίματα του Παναθηναϊκού οδήγησαν σε εύκολα καλάθια στον αιφνιδιασμό και στην ανάκτηση ψυχολογίας. Η παρουσία του Νέλσον στην περιφέρεια ήταν καθοριστική και συγκλονιστική, με τον αθλητικό γκαρντ να δείχνει ξανά τις τρομακτικές ικανότητές του σε άμυνα, ντράιβ και στον έλεγχο και συντονισμό του παιχνιδιού. Ο Γκίστ έδωσε λύσεις, ο Μαυροκεφαλίδης ήταν το σημείο αναφοράς στην επίθεση και ο Διαμαντίδης έβαλε τα κρίσιμα σουτ που οδήγησαν στην ανατροπή. Εκεί κρίθηκε το 50% του παιχνιδιού,στην άμυνα. Που κρίθηκε όμως το άλλο 50% ;
Μα φυσικά στα ριμπάουντ! Άλλη ομάδα οι πράσινοι στο δεύτερο μέρος αφού το στοιχείο που τους πήγε στην κόλαση τους επανέφερε στον παράδεισο. Φώτσης, Γκίστ και Μαυροκεφαλίδης δεν έλεγξαν απλώς τα αμυντικά ριμπάουντ αλλά πήραν και πάρα πολλά επιθετικά, δίνοντας διπλές επιθέσεις στο τριφύλλι κάτι που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του αγώνα. Ήταν μια πολύ περίεργη βραδιά στο Βερολίνο.
Ο Παναθηναϊκός ξέρει ότι έχει να βελτιώσει πολλά, ειδικά στα παιχνίδια μακριά από το Ο.Α.Κ.Α., όμως μέχρι στιγμής έχει παρουσιαστεί σοβαρός και έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσε. Πιστεύω ότι τα "θεματάκια" θα λυθούν σύντομα. Λίγη υπομονή ακόμη για Λαβάλ, ο νέος σέντερ των "πρασίνων" θα δώσει πολλά. Το επόμενο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα είναι επίσης κομβικής σημασίας και δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα στο μυαλό όλων μας εκτός από τη νίκη. Στο Ο.Α.Κ.Α. όμως γίνεται να χάσουμε;
.jpg)
.jpg)
