Καμιά φορά ένα «σοκ» είναι αρκετό!
Ο Παναθηναϊκός άλλαξε προπονητή, και ίσως αυτό να είναι το «σοκ» που χρειάζεται για να ταρακουνήσει τους παίκτες και να αποδώσουν ξανά το ποδόσφαιρο που ξέρουν! Γράφει ο Στέφανος Αλαφάκης.
Το τριφύλλι δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία ομάδα που περνά μια βαθιά αγωνιστική κρίση. Είναι παγκόσμιο φαινόμενο και σε κάθε ομάδα προκαλείται από διαφορετική αιτία. Το τι το προκάλεσε στον Παναθηναϊκό είναι κάτι που το ξέρουν μόνο οι παίκτες, το επιτελείο και η διοίκηση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κάτι δεν... τραβούσε στην ομάδα.
Κι αυτό γιατί όλοι είδαμε τον Παναθηναϊκό του πρώτου διμήνου. Οι ίδιοι ακριβώς παίκτες πραγματοποιούσαν εκπληκτικές εμφανίσεις με 20 και 25 τελικές ανά αγώνα, και 3-4 γκολ σε κάθε ματς. Ήταν ο καλύτερος Παναθηναϊκός μετά την πολυμετοχικότητα. Λίγο καιρό μετά και οι ίδιοι ακριβώς παίκτες «σέρνονται» μέσα στο γήπεδο και δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε 2 σωστές πάσες. Προφανώς δεν ξέχασαν την μπάλα που ξέρουν. Κάτι άλλο συμβαίνει.
Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, αυτό που χρειάζεται είναι κάτι να αλλάξει την κατάσταση και να προκαλέσει ένα «σοκ» στους παίκτες. Και το πιο... εύκολο θύμα είναι ο προπονητής. Κι ας μην ευθύνεται πάντα αυτός. Δεν ευθύνεται ο «Στράμα» για τα χαμένα τετ-α-τετ του Ιμπάρμπο, για τις 20 χαμένες τελικές στην Βέροια ή για την λάθος έξοδο του Κοτσόλη στο Ηράκλειο.
Δεν έχω σκοπό να πω αν ο Στραματσόνι ήταν καλός ή κακός προπονητής. Αυτό που ξέρω είναι πως είχε κλείσει ο κύκλος του. Δεν εμπνέει πια τους παίκτες του. Και όταν δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει πρόβλημα. Και συνήθως η αλλαγή που γίνεται τους απελευθερώνει και παίζουν το ποδόσφαιρο που ξέρουν!
Αυτό ακριβώς ευελπιστούμε να συμβεί και με το τριφύλλι, αρχής γενομένης από το κυριακάτικο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Γιατί οι παίκτες αυτοί είναι καλοί και μας το έχουν αποδείξει! Ξέρουν μπάλα, και μάλιστα πολλή! Αυτή είναι ουσιαστικά η τελευταία τους ευκαιρία να το δείξουν ξανά και να αντιστρέψουν την κατάσταση. Γιατί με αυτόν τον Ολυμπιακό, τίποτα δεν έχει τελειώσει! Αρκεί να ξαναδούμε τον Παναθηναϊκό που είδαμε στο ξεκίνημα της χρονιάς!
Το τριφύλλι δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία ομάδα που περνά μια βαθιά αγωνιστική κρίση. Είναι παγκόσμιο φαινόμενο και σε κάθε ομάδα προκαλείται από διαφορετική αιτία. Το τι το προκάλεσε στον Παναθηναϊκό είναι κάτι που το ξέρουν μόνο οι παίκτες, το επιτελείο και η διοίκηση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κάτι δεν... τραβούσε στην ομάδα.
Κι αυτό γιατί όλοι είδαμε τον Παναθηναϊκό του πρώτου διμήνου. Οι ίδιοι ακριβώς παίκτες πραγματοποιούσαν εκπληκτικές εμφανίσεις με 20 και 25 τελικές ανά αγώνα, και 3-4 γκολ σε κάθε ματς. Ήταν ο καλύτερος Παναθηναϊκός μετά την πολυμετοχικότητα. Λίγο καιρό μετά και οι ίδιοι ακριβώς παίκτες «σέρνονται» μέσα στο γήπεδο και δεν μπορούν να αλλάξουν ούτε 2 σωστές πάσες. Προφανώς δεν ξέχασαν την μπάλα που ξέρουν. Κάτι άλλο συμβαίνει.
Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, αυτό που χρειάζεται είναι κάτι να αλλάξει την κατάσταση και να προκαλέσει ένα «σοκ» στους παίκτες. Και το πιο... εύκολο θύμα είναι ο προπονητής. Κι ας μην ευθύνεται πάντα αυτός. Δεν ευθύνεται ο «Στράμα» για τα χαμένα τετ-α-τετ του Ιμπάρμπο, για τις 20 χαμένες τελικές στην Βέροια ή για την λάθος έξοδο του Κοτσόλη στο Ηράκλειο.
Δεν έχω σκοπό να πω αν ο Στραματσόνι ήταν καλός ή κακός προπονητής. Αυτό που ξέρω είναι πως είχε κλείσει ο κύκλος του. Δεν εμπνέει πια τους παίκτες του. Και όταν δεν συμβαίνει αυτό, υπάρχει πρόβλημα. Και συνήθως η αλλαγή που γίνεται τους απελευθερώνει και παίζουν το ποδόσφαιρο που ξέρουν!
Αυτό ακριβώς ευελπιστούμε να συμβεί και με το τριφύλλι, αρχής γενομένης από το κυριακάτικο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Γιατί οι παίκτες αυτοί είναι καλοί και μας το έχουν αποδείξει! Ξέρουν μπάλα, και μάλιστα πολλή! Αυτή είναι ουσιαστικά η τελευταία τους ευκαιρία να το δείξουν ξανά και να αντιστρέψουν την κατάσταση. Γιατί με αυτόν τον Ολυμπιακό, τίποτα δεν έχει τελειώσει! Αρκεί να ξαναδούμε τον Παναθηναϊκό που είδαμε στο ξεκίνημα της χρονιάς!
