Τέτοιες βραδιές μόνο τις ΖΕΙΣ!
Ο Δ. Κ. γράφει (ή τουλάχιστον προσπαθεί) για την πιο όμορφη και συγκινητική βραδιά της ζωής του, η οποία όποιος την έζησε ξέρει ότι δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί με λέξεις!
Θα υπερβάλλω αν πω ότι αυτά που ζούμε οι παναθηναϊκοί, όσον αφορά το δοξασμένο μπασκετικό τμήμα, δεν τα ζουν πουθενά ανεξαρτήτως ομάδας, ανεξαρτήτως αθλήματος; Όχι, λέω εγώ...
Το βράδυ της Τετάρτης 23/9, έλαβε χώρα στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α. η πιο σπουδαία εκδήλωση όλων των εποχών. Και όσοι βρεθήκαμε εκεί, οι 15.000 περίπου, είμαστε οι πιο ευλογημένοι άνθρωποι στον κόσμο.
Κανένας οπαδός δεν έχει ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Σε άλλους ξύπνησαν αναμνήσεις 25 χρόνων, σε άλλους (λόγω ηλικίας) λιγότερων. Αλλά το μεγαλείο αυτής της ομάδας, αυτών των παικτών, είναι κάτι που το βλέπει και... τυφλός.
Παίκτες-διαμάντια, παίκτες που έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά τους στην ένδοξη ιστορίας αυτή της ΟΜΑΔΑΡΑΣ, της καλύτερης σε όλη την Ευρώπη, παίκτες που -μαζί με πολλούς άλλους ακόμα- μας έχουν φέρει στην μοναδική θέση να ζούμε ένα παραμύθι εδώ και πολλά χρόνια, ένα όνειρο από το οποίο δε θέλουμε και δε σκοπεύουμε να ξυπνήσουμε και, παρόλο που τέτοιους παίκτες δε βλέπεις κάθε μέρα και πιθανότατα δε θα ξαναδούμε ποτέ, θα υπάρχουν πάντα άλλοι που θα μας κρατούν... σε ονειρική κατάσταση.
ΌΜΩΣ, τίποτα από αυτά δε θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχαν δύο κύριοι, δύο παναθηναϊκοί με όλη τη σημασία της λέξης, που αφιέρωσαν την ζωή τους για να χτιστεί αυτή η τεράστια αυτοκρατορία. Τώρα να πω "ευχαριστώ"; Κλισέ... Θα πω απλά πως κύριε Παύλο και κύριε Θανάση Γιαννακόπουλε, μας έχετε χαρίσει τις μεγαλύτερες χαρές που θα μπορούσαμε να φανταστούμε από την ομάδα που αγαπάμε, μας έχετε κάνει να χύσουμε τα περισσότερα δάκρυα χαράς και συγκίνησης από οποιονδήποτε οπαδό άλλου συλλόγου. Γι' αυτό ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό...
Μου είπαν να γράψω άρθρο γιατί είμαι ο μόνος αρθρογράφος που βρέθηκα στην εκδήλωση, νομίζω έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Γιατί, όπως λέει κι ο τίτλος "τέτοιες βραδιές μόνο τις ΖΕΙΣ!"
Θα υπερβάλλω αν πω ότι αυτά που ζούμε οι παναθηναϊκοί, όσον αφορά το δοξασμένο μπασκετικό τμήμα, δεν τα ζουν πουθενά ανεξαρτήτως ομάδας, ανεξαρτήτως αθλήματος; Όχι, λέω εγώ...
Το βράδυ της Τετάρτης 23/9, έλαβε χώρα στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α. η πιο σπουδαία εκδήλωση όλων των εποχών. Και όσοι βρεθήκαμε εκεί, οι 15.000 περίπου, είμαστε οι πιο ευλογημένοι άνθρωποι στον κόσμο.
Κανένας οπαδός δεν έχει ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Σε άλλους ξύπνησαν αναμνήσεις 25 χρόνων, σε άλλους (λόγω ηλικίας) λιγότερων. Αλλά το μεγαλείο αυτής της ομάδας, αυτών των παικτών, είναι κάτι που το βλέπει και... τυφλός.
Παίκτες-διαμάντια, παίκτες που έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομά τους στην ένδοξη ιστορίας αυτή της ΟΜΑΔΑΡΑΣ, της καλύτερης σε όλη την Ευρώπη, παίκτες που -μαζί με πολλούς άλλους ακόμα- μας έχουν φέρει στην μοναδική θέση να ζούμε ένα παραμύθι εδώ και πολλά χρόνια, ένα όνειρο από το οποίο δε θέλουμε και δε σκοπεύουμε να ξυπνήσουμε και, παρόλο που τέτοιους παίκτες δε βλέπεις κάθε μέρα και πιθανότατα δε θα ξαναδούμε ποτέ, θα υπάρχουν πάντα άλλοι που θα μας κρατούν... σε ονειρική κατάσταση.
ΌΜΩΣ, τίποτα από αυτά δε θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχαν δύο κύριοι, δύο παναθηναϊκοί με όλη τη σημασία της λέξης, που αφιέρωσαν την ζωή τους για να χτιστεί αυτή η τεράστια αυτοκρατορία. Τώρα να πω "ευχαριστώ"; Κλισέ... Θα πω απλά πως κύριε Παύλο και κύριε Θανάση Γιαννακόπουλε, μας έχετε χαρίσει τις μεγαλύτερες χαρές που θα μπορούσαμε να φανταστούμε από την ομάδα που αγαπάμε, μας έχετε κάνει να χύσουμε τα περισσότερα δάκρυα χαράς και συγκίνησης από οποιονδήποτε οπαδό άλλου συλλόγου. Γι' αυτό ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό...
Μου είπαν να γράψω άρθρο γιατί είμαι ο μόνος αρθρογράφος που βρέθηκα στην εκδήλωση, νομίζω έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Γιατί, όπως λέει κι ο τίτλος "τέτοιες βραδιές μόνο τις ΖΕΙΣ!"
