"Έφυγε με το χαμόγελο για την αγαπημένη του ομάδα."
Διαβάστε μια πολύ συγκινητική ιστορία, για έναν 80χρονο φίλο του Παναθηναϊκού που «έφυγε» από την ζωή, αφού πρώτα παρακολούθησε το συλλαλητήριο της Λεωφόρου από το δωμάτιό του στον Άγιο Σάββα !
Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε σε φόρουμ φίλων του Ατρομήτου.
"Θα το έγραφα στο τόπικ του βάζελου αλλά εδώ είναι καλύτερα. Επειδή τραβιέμαι με δικό μου άνθρωπο στον άγιο σάββα με την κωλοαρρώστια, σήμερα έτυχε να βρίσκομαι την ώρα που είχε το μάζεμα έξω από την Λεωφόρο. Στο δωμάτιο ένας παππούς 80 ετών με επιθετικό καρκίνο στους πνεύμονες. Οξυγόνα, μ...ες, κλπ. Σε κάποια φάση που άναψαν κάτι γόνα στις ταράτσες στα προσφυγικά, έκανε νοήματα να του σηκώσουν το κρεβάτι και να δει. Έβγαλε το οξυγόνο, έκλεισε το μηχάνημα για να ακούει τα συνθήματα και να βλέπει όσο μπορεί τα καπνογόνα.
Χαμογέλασε. Δεν μπορούσε να μιλήσει και έκανε νόημα πάλι οι δικοί του άνθρωποι να του ανοίξουν το οξυγόνο. Κοίταζε και χαμογελούσε, οι δικοί του άνθρωποι που έμπαιναν μπροστά στο παράθυρο τους, έκανε νόημα να φύγουν από εκεί για να βλέπει τουλάχιστον αυτούς τους κάποιους που ήταν πάνω στην ταράτσα. Ένα χαμόγελο μέχρι που τελείωσε το ματς, έσβησαν τα φώτα της Λεωφόρου και ο κύριος Γιώργος έφυγε πριν λίγο για άλλους κόσμους. Τουλάχιστον έφυγε με το χαμόγελο για την αγαπημένη του ομάδα(όπως μου είπε ο γιος του). Ήθελα να το γράψω εδώ μέσα. Γ...α αρρώστια."
Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε σε φόρουμ φίλων του Ατρομήτου.
"Θα το έγραφα στο τόπικ του βάζελου αλλά εδώ είναι καλύτερα. Επειδή τραβιέμαι με δικό μου άνθρωπο στον άγιο σάββα με την κωλοαρρώστια, σήμερα έτυχε να βρίσκομαι την ώρα που είχε το μάζεμα έξω από την Λεωφόρο. Στο δωμάτιο ένας παππούς 80 ετών με επιθετικό καρκίνο στους πνεύμονες. Οξυγόνα, μ...ες, κλπ. Σε κάποια φάση που άναψαν κάτι γόνα στις ταράτσες στα προσφυγικά, έκανε νοήματα να του σηκώσουν το κρεβάτι και να δει. Έβγαλε το οξυγόνο, έκλεισε το μηχάνημα για να ακούει τα συνθήματα και να βλέπει όσο μπορεί τα καπνογόνα.
Χαμογέλασε. Δεν μπορούσε να μιλήσει και έκανε νόημα πάλι οι δικοί του άνθρωποι να του ανοίξουν το οξυγόνο. Κοίταζε και χαμογελούσε, οι δικοί του άνθρωποι που έμπαιναν μπροστά στο παράθυρο τους, έκανε νόημα να φύγουν από εκεί για να βλέπει τουλάχιστον αυτούς τους κάποιους που ήταν πάνω στην ταράτσα. Ένα χαμόγελο μέχρι που τελείωσε το ματς, έσβησαν τα φώτα της Λεωφόρου και ο κύριος Γιώργος έφυγε πριν λίγο για άλλους κόσμους. Τουλάχιστον έφυγε με το χαμόγελο για την αγαπημένη του ομάδα(όπως μου είπε ο γιος του). Ήθελα να το γράψω εδώ μέσα. Γ...α αρρώστια."
