Πρωτόγνωρο συναίσθημα
Ο Δ. Κ. ήταν στις κερκίδες του Ο.Α.Κ.Α. στον αγώνα της Κυριακής με αντίπαλο τον Λεβαδειακό και γράφει για το συναίσθημα που ένιωσε για πρώτη φορά στο γήπεδο και γι' αυτό που τον έκανε να μην ασχολείται με το τελικό αποτέλεσμα.
Μου είχε λείψει το Ολυμπιακό Στάδιο. Σαφώς δεν είναι σαν το σπίτι μας, την Λεωφόρο μας, αλλά έχω και καλές αναμνήσεις από αυτό το γήπεδο και χάρηκα που ήμουν και πάλι εκεί, μετά από εκείνο τον αγώνα με την Α.Ε.Κ. προ διετίας (τι έβαλες ρε Τοτσέ). Δυστυχώς, αυτή η επιστροφή στην παλιά μας έδρα συνδυάστηκε με απώλεια βαθμών, η οποία πάντως -στα μάτια μου τουλάχιστον- επισκιάστηκε. Από τι; Θα το μάθετε στην πορεία...
Πολλά για τον αγώνα δεν θα πω, γιατί τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: κάναμε το χειρότερό μας παιχνίδι μετά τον περασμένο Ιανουάριο και την ήττα από τον Παναιτωλικό, στο Αγρίνιο. Δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε την μπάλα όπως έπρεπε και ήμασταν μονοδιάστατοι. Σίγουρα η διαιτησία δεν ήταν καλή -το αντίθετο μάλιστα-, αλλά είναι για μένα το λιγότερο που πρέπει να μας προβληματίζει, μετά από τόσο κακή εμφάνιση. Το σημαντικό -αγωνιστικά-, πλέον, είναι να αφήσουμε πίσω τον αγώνα της πρεμιέρας και να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στον αγώνα με την Μίντιλαντ.
Πριν μπω στο επόμενο... topic -πως το μιλάω το αγγλικό-, να αναφέρω ότι δεν είμαι οπαδός του καναπέ, ούτε... βάζελος, δηλαδή ούτε θα κρίνω την ομάδα που μου έχει προσφέρει τόσα πολλά, ούτε θα απογοητευτώ και θα κατεβάσω μούτρα για ένα αποτέλεσμα. Χθες, όμως, για κάποιο λόγο, μετά το γκολ που δεχθήκαμε, έκατσα στην θέση μου, σταμάτησα να φωνάζω και ξαφνικά δεν ένιωθα τίποτα... απλά παρακολουθούσα. Ούτε καν το γκολ του Πράνιτς δεν με «ανέβασε»! Αλλά, παρόλα αυτά, σηκώθηκα στο τέλος και χειροκρότησα περήφανα την ομάδα! Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι είναι μαγεία να είσαι Παναθηναϊκός! Και αυτό αποδείχθηκε για άλλη μια φορά!
Μιας και μπορεί να σας κούρασα, να καταλήξω -επιτέλους- σε αυτό που με έκανε να μην δίνω πολύ σημασία στο κακό αποτέλεσμα. Απλό... ο τραυματισμός του Μάρκους Μπεργκ! Όταν τον είδα να έχει μείνει πεσμένος και τελικά να φεύγει με το φορείο, ήμουν πεπεισμένος ότι ένα... σκληρό καρύδι σαν τον Σουηδό δεν θα είχε τίποτα. Δυστυχώς είχα άδικο και όταν έμαθα ότι θα απουσιάσει για τουλάχιστον δύο μήνες, συνειδητοποίησα ότι η απώλεια δύο βαθμών είναι μικρή συγκριτικά με την απουσία αυτού του σπουδαίου παίκτη!
Το μεγάλο στοίχημα, πλέον, για τον Γιάννη Αναστασίου και τους παίκτες, είναι να τα βγάλουν πέρα χωρίς τον ηγέτη της ομάδας και είμαι πεπεισμένος ότι θα τα καταφέρουν, έστω και δύσκολα. Ας ελπίσουμε ότι αυτή την φορά θα πέσω «μέσα».
Υ.Γ.: Περαστικά τρελέ Σουηδέ!!
Υ.Γ.: Respect και πάλι στην Θύρα 13!!
Μου είχε λείψει το Ολυμπιακό Στάδιο. Σαφώς δεν είναι σαν το σπίτι μας, την Λεωφόρο μας, αλλά έχω και καλές αναμνήσεις από αυτό το γήπεδο και χάρηκα που ήμουν και πάλι εκεί, μετά από εκείνο τον αγώνα με την Α.Ε.Κ. προ διετίας (τι έβαλες ρε Τοτσέ). Δυστυχώς, αυτή η επιστροφή στην παλιά μας έδρα συνδυάστηκε με απώλεια βαθμών, η οποία πάντως -στα μάτια μου τουλάχιστον- επισκιάστηκε. Από τι; Θα το μάθετε στην πορεία...
Πολλά για τον αγώνα δεν θα πω, γιατί τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα: κάναμε το χειρότερό μας παιχνίδι μετά τον περασμένο Ιανουάριο και την ήττα από τον Παναιτωλικό, στο Αγρίνιο. Δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε την μπάλα όπως έπρεπε και ήμασταν μονοδιάστατοι. Σίγουρα η διαιτησία δεν ήταν καλή -το αντίθετο μάλιστα-, αλλά είναι για μένα το λιγότερο που πρέπει να μας προβληματίζει, μετά από τόσο κακή εμφάνιση. Το σημαντικό -αγωνιστικά-, πλέον, είναι να αφήσουμε πίσω τον αγώνα της πρεμιέρας και να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στον αγώνα με την Μίντιλαντ.
Πριν μπω στο επόμενο... topic -πως το μιλάω το αγγλικό-, να αναφέρω ότι δεν είμαι οπαδός του καναπέ, ούτε... βάζελος, δηλαδή ούτε θα κρίνω την ομάδα που μου έχει προσφέρει τόσα πολλά, ούτε θα απογοητευτώ και θα κατεβάσω μούτρα για ένα αποτέλεσμα. Χθες, όμως, για κάποιο λόγο, μετά το γκολ που δεχθήκαμε, έκατσα στην θέση μου, σταμάτησα να φωνάζω και ξαφνικά δεν ένιωθα τίποτα... απλά παρακολουθούσα. Ούτε καν το γκολ του Πράνιτς δεν με «ανέβασε»! Αλλά, παρόλα αυτά, σηκώθηκα στο τέλος και χειροκρότησα περήφανα την ομάδα! Που θέλω να καταλήξω; Στο ότι είναι μαγεία να είσαι Παναθηναϊκός! Και αυτό αποδείχθηκε για άλλη μια φορά!
Μιας και μπορεί να σας κούρασα, να καταλήξω -επιτέλους- σε αυτό που με έκανε να μην δίνω πολύ σημασία στο κακό αποτέλεσμα. Απλό... ο τραυματισμός του Μάρκους Μπεργκ! Όταν τον είδα να έχει μείνει πεσμένος και τελικά να φεύγει με το φορείο, ήμουν πεπεισμένος ότι ένα... σκληρό καρύδι σαν τον Σουηδό δεν θα είχε τίποτα. Δυστυχώς είχα άδικο και όταν έμαθα ότι θα απουσιάσει για τουλάχιστον δύο μήνες, συνειδητοποίησα ότι η απώλεια δύο βαθμών είναι μικρή συγκριτικά με την απουσία αυτού του σπουδαίου παίκτη!
Το μεγάλο στοίχημα, πλέον, για τον Γιάννη Αναστασίου και τους παίκτες, είναι να τα βγάλουν πέρα χωρίς τον ηγέτη της ομάδας και είμαι πεπεισμένος ότι θα τα καταφέρουν, έστω και δύσκολα. Ας ελπίσουμε ότι αυτή την φορά θα πέσω «μέσα».
Υ.Γ.: Περαστικά τρελέ Σουηδέ!!
Υ.Γ.: Respect και πάλι στην Θύρα 13!!
