Νικητής στις καρδιές μας!
Περίπου μία ώρα πριν το παιχνίδι, ξεφεύγουμε από τα στενά κοντά στη Λεωφόρο και παρκάρουμε στην Πανόρμου. Κατευθύνομαι προς το γήπεδο και οι φωνές αρχίζουν να ακούγονται από 200 μέτρα μακριά. Μπαίνω στο πλήθος και μετά από μισή ώρα έχω περάσει από έλεγχο και βρίσκω τη θέση μου, πίσω από το τέρμα που υπερασπιζόταν στο πρώτο μέρος ο Καπίνο. Πολύ όμορφη ατμόσφαιρα, άντρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, άνθρωποι όλων των ηλικιών βρέθηκαν στη Λεωφόρο για να υποστηρίξουν την ομάδα μας στο πιο δύσκολο, μέχρι τώρα, παιχνίδι της στη σεζόν. Η Θύρα 13 έδινε από την αρχή παλμό και λίγη ώρα πριν το ξεκίνημα βγαίνει το διπλό coreo! Όμορφη έμπνευση. Κάπου εκεί ξεκινάει το παιχνίδι...
Από την αρχή η ομάδα έδινε την εντύπωση ότι τίποτα δεν πρόκειται να περάσει καθώς η αμυντική διάταξη ήταν εξαιρετική, με τον νεαρό Σπύρο Ρισβάνη να αποθεώνεται σε κάθε φάση. Πολύ χειροκρότημα στο πρώτο μέρος για την εμφάνιση αμυντικά, αλλά -ευτυχώς- δεν κυριαρχούσε το συναίσθημα του εκνευρισμού, παρόλο που οι παίκτες μας δεν άλλαζαν χαμηλές και κοντινές πάσες. Η φάση που ξεσήκωσε το γήπεδο ήταν το τετ-α-τετ του Μέντες λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου. Στην ανάπαυλα, όλοι καθίσαμε για να ηρεμήσουμε λίγο από την ένταση.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα συνέχισε να είναι εξαιρετική αμυντικά αλλά, άρχισε να ανεβαίνει και να κάνει παιχνίδι κάτι που έδινε αφορμή στον κόσμο να μην σταματάει το χειροκρότημα. Όμως, από τη στιγμή που από το πρώτο δίλεπτο είχαν αρχίσει τα προκλητικά σφυρίγματα του Μάνταλου, δεν ήταν δυνατόν να σταματήσουν και πολλές φορές όλοι σταματούσαμε για να διαμαρτυρηθούμε κάτι που έσπαγε και το ρυθμό της ομάδας, αλλά και τον παλμό της κερκίδας. Τα σφυρίγματα δε μπορούσαν να μας χαλάσουν τη βραδιά, η οποία κυλούσε εξαιρετικά και παραλίγο να γίνει ιδανική αν ένας εκ των Πράνιτς, Φιγκερόα ή Τριανταφυλλόπουλου κατάφερνε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Αποθέωση για τον άψογο Καπίνο, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να σταματήσει τις λιγοστές φάσεις των ανύπαρκτων φιλοξενούμενων. Στο τελευταίο λεπτό του 90λέπτου, όμως, δεχόμαστε το γκολ από τον Μήτρογλου και για μια στιγμή το γήπεδο παγώνει... Πως να πιστέψεις ότι ο Παναθηναϊκός με μπάτζετ, τουλάχιστον, πέντε φορές μικρότερο από αυτό του Ολυμπιακού, τον έχει διαλύσει, τον έχει εξαφανίσει, τον έχει μπλοκάρει και δέχεται γκολ στο 90' από το πουθενά;
Η μοναδική πικρία ήρθε από το αποτέλεσμα. Η εμφάνιση ήταν εξαιρετική και το αποκορύφωμα ήταν ότι στο τέλος κανείς δεν έφυγε από τη θέση του. Όλοι έμειναν να φωνάξουν για αυτή την ομάδα με την μεγάλη καρδιά και να την χειροκροτήσουν. Το σύνθημα "Μαζί σου και στα δύσκολα Παναθηναϊκέ" που ακουγόταν από κάθε μεριά της Λεωφόρου σε έκανε να ανατριχιάζεις και να σκέφτεσαι πόσο τυχερός είσαι που είσαι Παναθηναϊκός. Μπορεί το φύλλο αγώνος να έγραψε "0-1" αλλά, ο Παναθηναϊκός είναι νικητής στις καρδιές όλων των φίλων του.
Υ.Γ.: Με τέτοιες εμφανίσεις και στήριξη από τον κόσμο, αυτή η ομάδα θα φτάσει ψηλά!
Από την αρχή η ομάδα έδινε την εντύπωση ότι τίποτα δεν πρόκειται να περάσει καθώς η αμυντική διάταξη ήταν εξαιρετική, με τον νεαρό Σπύρο Ρισβάνη να αποθεώνεται σε κάθε φάση. Πολύ χειροκρότημα στο πρώτο μέρος για την εμφάνιση αμυντικά, αλλά -ευτυχώς- δεν κυριαρχούσε το συναίσθημα του εκνευρισμού, παρόλο που οι παίκτες μας δεν άλλαζαν χαμηλές και κοντινές πάσες. Η φάση που ξεσήκωσε το γήπεδο ήταν το τετ-α-τετ του Μέντες λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου. Στην ανάπαυλα, όλοι καθίσαμε για να ηρεμήσουμε λίγο από την ένταση.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα συνέχισε να είναι εξαιρετική αμυντικά αλλά, άρχισε να ανεβαίνει και να κάνει παιχνίδι κάτι που έδινε αφορμή στον κόσμο να μην σταματάει το χειροκρότημα. Όμως, από τη στιγμή που από το πρώτο δίλεπτο είχαν αρχίσει τα προκλητικά σφυρίγματα του Μάνταλου, δεν ήταν δυνατόν να σταματήσουν και πολλές φορές όλοι σταματούσαμε για να διαμαρτυρηθούμε κάτι που έσπαγε και το ρυθμό της ομάδας, αλλά και τον παλμό της κερκίδας. Τα σφυρίγματα δε μπορούσαν να μας χαλάσουν τη βραδιά, η οποία κυλούσε εξαιρετικά και παραλίγο να γίνει ιδανική αν ένας εκ των Πράνιτς, Φιγκερόα ή Τριανταφυλλόπουλου κατάφερνε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Αποθέωση για τον άψογο Καπίνο, ο οποίος δεν είχε πρόβλημα να σταματήσει τις λιγοστές φάσεις των ανύπαρκτων φιλοξενούμενων. Στο τελευταίο λεπτό του 90λέπτου, όμως, δεχόμαστε το γκολ από τον Μήτρογλου και για μια στιγμή το γήπεδο παγώνει... Πως να πιστέψεις ότι ο Παναθηναϊκός με μπάτζετ, τουλάχιστον, πέντε φορές μικρότερο από αυτό του Ολυμπιακού, τον έχει διαλύσει, τον έχει εξαφανίσει, τον έχει μπλοκάρει και δέχεται γκολ στο 90' από το πουθενά;
Η μοναδική πικρία ήρθε από το αποτέλεσμα. Η εμφάνιση ήταν εξαιρετική και το αποκορύφωμα ήταν ότι στο τέλος κανείς δεν έφυγε από τη θέση του. Όλοι έμειναν να φωνάξουν για αυτή την ομάδα με την μεγάλη καρδιά και να την χειροκροτήσουν. Το σύνθημα "Μαζί σου και στα δύσκολα Παναθηναϊκέ" που ακουγόταν από κάθε μεριά της Λεωφόρου σε έκανε να ανατριχιάζεις και να σκέφτεσαι πόσο τυχερός είσαι που είσαι Παναθηναϊκός. Μπορεί το φύλλο αγώνος να έγραψε "0-1" αλλά, ο Παναθηναϊκός είναι νικητής στις καρδιές όλων των φίλων του.
Υ.Γ.: Με τέτοιες εμφανίσεις και στήριξη από τον κόσμο, αυτή η ομάδα θα φτάσει ψηλά!
